Łubowice

Eichendorff należy do najwybitniejszych niemieckich poetów i jest również współcześnie podziwiany. Joseph von Eichendorff  urodził się 10 marca 1788 w pałacu Łubowicach koło Raciborza. Jego ojciec, Adolf Theodor von Eichendorff był pruskim oficerem, jego matka, Karolina, była z domu von Kloch.

Pałac Eichendorffów z czasów dzieciństwa Josepha

Pierwsze lata jego edukacji odbywały się w domu. Wraz ze swoim bratem Wilhelmem, w wieku lat 13, Joseph rozpoczyna edukację w katolickim Matthias-Gymnasium we Wrocławiu. Mieszka tam w przyszkolnym internacie i we Wrocławiu do roku 1804. Jego naukę już wtedy wspierał kuzyn ojca, ponieważ ten był trapiony permanentnymi problemami finansowymi. Wrocław był w tamtych latach znaczącym centrum kulturalnym, z którego oferty młody Eichendorff czerpie całymi garściami. Często bywa w teatrze i bierze udział w życiu literackim miasta.

Już w kwietniu 1815 roku żeni się Eichendorff z Luisą von Larisch i jeszcze w tym samym roku rodzi im się pierwszy ich syn Hermann. Ostatecznie będą oni mieć ze sobą czworo dzieci.  Ojciec Josepha von Eichendorffa umiera w roku 1818. Dobra na Górnym Śląsku pozostawił tak zadłużone, że musiały zostać sprzedane. Eichendorff cierpiał z powodu utraty krainy dzieciństwa przez całe swoje dorosłe życie. 

W roku 1816 został przyjęty jako referendarz do służby państwowej we Wrocławiu, a w roku 1821 powołany został jako radca szkolny w Gdańsku. Napisana w tym czasie nowela „Z życia Nicponia” (1823) do dziś nie straciła na aktualności i w Republice Federalnej znana prawie każdemu dziecku. W roku 1824 przeniesiony został jako radca do urzędu Nadprezydenta Prus Wschodnich w Królewcu. Kilka lat później, w roku 1831 Eichendorff przenosi się do Berlina, gdzie pracuje w różnych ministerstwach. W roku 1841 otrzymuje rangę Radcy rządowego. I trzy lata później odchodzi na emeryturę. Pisanie wierszy jest jego hobby, które towarzyszy mu całe życie.

W roku 1844 przenosi się razem z żoną do Nysy, gdzie mieszka jego córka Therese. Po śmierci brata w 1849 roku otrzymuje w spadku po nim dobra w Sedlnitz w dzisiejszej Czechach. W 1854 kupuje swoje córce dom w Koethen, powody zakupu tej nieruchomości nie są jasne, ponieważ jego córka w tym miasteczku prawie w ogóle się nie pokazywała.  Nie chciała tam mieszkać, ponieważ ojciec uważał się za właściciela tego domu. Rzeczywiście, w czasie pomiędzy kwietniem i październikiem 1855 roku mieszkał w tym domu.

Dom Eichendorffa w Koethen

W latach 1856 do 1857 staje się Eichendorff częstym gościem wrocławskiego biskupa Heinricha Forstera w jego letniej rezydencji w pałacu Johannisberg (Jánský Vrch). Było to miejsce, w którym chętnie oddawała się pracy literackiej. 

Większość jego wierszy zyskała muzyczną oprawę i interpretowana w charakterze pieśni. Eichendorff posługuje się prostymi poetyckimi obrazami z których buduje głębokie metafory i symbole. Charakterystyczna jest dla niego głęboka religijność, daleka jednak od nachalności, czy misjonowania. Przez jego wiersze przebija idylliczne wyobrażenie o naturze i podziw dla prostego życia. Ale przede wszystkim wielka tęsknota za utraconym rajem swojego dzieciństwa. Daleki jest od wszelkiego narodowego myślenia a swoją tożsamość interpretuje w kategoriach regionalnych i europejskich. Trudno o bardziej aktualne spojrzenie.

Joseph von Eichendorff

W ostatnich 10 latach swego życia nie zajmował się więcej pracą literacką i skoncentrował się na działalności publicystycznej.  W tym czasie powstała również jego “Geschichte der Poetischen Literatur”. Eichendorff umarł 26 listopada 1857 roku o godzinie 17 na zapalenie płuc.